Αυτοδιαχειριζόμενο μπυροστέκι

Μπορεί να φανεί ακραίο σε πολλούς, αλλά για μένα αποτελεί λύση.
Ενα "μπυρορεσάλτο" ανυπάκουο στους φαιδρούς νόμους της αγοράς, με πολλή αυτοδιαχείριση, καλή διάθεση και χωρίς πετρέλαιο για σόμπα ή εντριβές...


An oppressive government is more to be feared than a tiger, or a beer.
Confucius

Καληνύχτα και καλή τύχη…

Αναρωτιέμαι μερικές φορές, πόση αντοχή μπορεί να έχει ένας άνθρωπος απέναντι στον παραλογισμό και την ασυδοσία γύρω του. Έχοντας λοιπόν ταξιδέψει αρκετές φορές στο εξωτερικό έχω καταλάβει ότι η Ελλάδα, είναι μόνο για διακοπές.

Σήμερα θέλω να εξομολογηθώ τον πόνο μου. Μας έτυχε να ζούμε σε μια χώρα με πλούσια ιστορία, γεμάτη φιλοσοφία, τέχνες, πολιτισμό, υπέροχο κλίμα και μαγευτικά τοπία και τελικά το μόνο που έχουμε κρατήσει είναι οι κακές συνήθειες δυτικών και ανατολικών ‘επιρροών’. Χλευάζουμε όλους τους άλλους: Tους ευρωπαίους, τους αμερικανούς, τους γείτονες μας, αδυνατώντας να καταλάβουμε ότι όλοι, μάς έχουν ξεπεράσει. Ο έλληνας πλέον στο εξωτερικό, είναι μια γραφική φιγούρα "εξυπνάκια" εμποράκου που πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Φίλοι, όλος ο κόσμος εχει πάει μπροστά και εμείς... κινούμαστε όπισθεν ολοταχώς.

Βρεθήκαμε στην υπεροχή από όλες τις απόψεις Brugge, επ’ευκαιρία του Φεστιβάλ Μπύρας. Ευτυχώς που εκεί το Φεστιβάλ ήταν πραγματική γιορτή. κι εδώ είναι που σημειώνω και την πρώτη μεγάλη διαφορά με τα ελληνικά πανηγύρια. Βρισκόμενοι λοιπόν στην γαλήνια Μπρούζ ή Μπρυζ, όπως προτιμούμε εμείς, για ακόμα μια φορά αντιληφθήκαμε ότι το χρήμα του καταναλωτή αφενός έχει αξία και αφετέρου δεν έχει ανταποδοτικότητα μόνο στο προϊόν που αγοράζεις άλλα και στο σεβασμό των καταστηματαρχών, των εμπόρων, των πλανόδιων πωλητών, των ξενοδόχων ακόμα και των οδηγών ταξί.

Ας ξεκινήσω από το 4 αστέρων ξενοδοχείο με ευρωπαϊκό και αμερικανικό πρωινό που κόστιζε σε ειδική περίοδο ελέω Φεστιβάλ 29€ το άτομο για δωμάτιο 15 μ² με δορυφορική τηλεόραση και μπάνιο en suite.

Τι θα βρίσκαμε στην Ελλάδα με τα ίδια χρήματα; Ίσως ημιδιαμονή σε ξενοδοχείο 2 αστέρων χωρίς πρωινό, με ποικιλία τηλεοπτικών προγραμμάτων αναπαραγωγής δίποδων θηλαστικών και ίσως αναμνηστική δωρεάν προβολή στο sextube.

Επιγραμματικά, στο Φεστιβάλ υπήρχε στην είσοδο χάρτης με όλα τα περίπτερα των εκθετών, αναλυτικό βοηθητικό βιβλιαράκι σε 3 γλώσσες με όλες τις μπύρες που υπήρχαν, και υπόμνημα με τα επιμέρους χαρακτηριστικά της καθεμίας. Το δοκιμαστικό ποτήρι κόστιζε 3,00 € και κάθε μάρκα μόλις 1,25€.

Τι έχουμε στην Ελλάδα; Είσοδο 10€ σε αντίτιμο για την decadence ψυχαγωγία από καλλιτέχνες που δεν βρίσκουν δουλειά ούτε σε ρεπορτάζ δελτίου ειδήσεων του STAR (το οποίο ενίοτε είναι ιδιαίτερα ψυχαγωγικό). Πλανόδιους εστιάτορες που προσφέρουν κατεψυγμένο κότσι-Godzilla σε τιμή έκπληξη (τα νοσήλια δεν περιλαμβάνονται στο κουβέρ) και μπύρα στην τιμή φιάλης Chateau Lafite, ποικιλίας 1787.

Ας συνεχίσω με τα super-market (πλούσια η νεοελληνική;). Rochefort 8 1.39€, 3 Karmeliet με ποτήρι 12,99€, Kasteel 1.37€, Mc Chouffe 1.37€, 2 Westmalle με ποτήρι 7,89€, 2 Orval με ποτήρι 8,72€, Straffe Hendrik 1.36€, Πακέτο Piraat * Bornem Tripel+Dubel * Gulden Draak * Bruegel * St Augustijn 8.29€.

Δεν είναι τυπογραφικό ειναι όντως 8,29€.

Τι αγοράζουμε στην Ελλάδα σε αντίστοιχες τιμές; 1.5 lt Coca Cola ή μία Amstel Bock. Και δώρο με τη συσκευασία χριστουγεννιάτικο σκουφάκι του Αη Βασίλη.

Στην υγειά μας παιδιά.......!!

Brugge ** Ένα Παραμύθι για Μεγάλα Παιδιά

Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια παρέα φίλων που αγαπούσαν την μπύρα. Έμαθαν λοιπόν ότι στο χωριό τους, την Αθήνα, κάποιοι κακοί άνθρωποι την εμπορεύονταν σε εξωφρενικές τιμές. Αποφάσισαν, λοιπόν, να χρησιμοποιήσουν την τεχνολογία ώστε να αναζητήσουν πληροφορίες για το αγαπημένο τους ποτό. Δεν πέρασε χρόνος πολύς και ανακάλυψαν ότι σε μια περιοχή, εκεί στην μέση της Ευρώπης, υπάρχει μια χώρα που λέγεται Βέλγιο, και εκεί κάποιοι παππούληδες με στολές -τραπιστές ονομάζονται- ασχολούνται με την παραγωγή μπύρας. Αποφάσισαν λοιπόν ότι θα πρέπει να ταξιδέψουν ως εκεί για να ανακαλύψουν περισσότερα.

Συγκέντρωσαν τις οικονομίες τους, λίγα ρουχαλάκια και πολλή διάθεση και αναχώρησαν με προορισμό την πόλη Μπρυζ στο Βέλγιο. Το ταξίδι το έκαναν με το αεροπλάνο, ένα μεταφορικό μέσο πολύ γρήγορο, εξυπηρετικό και διασκεδαστικό, γιατί πετάει στον ουρανό πάνω από τα σύννεφα και μπορεί κανείς να δει το κόσμο από πολύ ψηλά. Φτάνοντας λοιπόν στην Μπρυζ, ανακάλυψαν ένα κόσμο διαφορετικό. Μια πόλη ανθρωπινή, με σεβασμό για τους κάτοικους, με πάρκα, ποταμάκια και μια μεγάλη πλατεία στο κέντρο. Εκεί στην άκρη της πλατείας κάτω από το μεγάλο καμπαναριό σε μια μεγάλη αίθουσα είχαν συγκεντρωθεί άνθρωποι από πολλά ξένα μέρη.

Έκτος από τους παππούληδες που έφτιαχναν μπύρα με συγκεκριμένο παραδοσιακό τρόπο, υπήρχαν και άλλοι κύριοι και κύριες που ασχολούνταν με την παραγωγή και διάθεση μπύρας. Είχαν συγκεντρωθεί για να παρουσιάσουν τα προϊόντα τους, να δώσουν την ευκαιρία στην παρέα μας, και σε άλλες παρέες να γευτούν μια ευρύτατη ποικιλία ειδών μπύρας σε χαμηλές τιμές. Και όχι μόνο αυτό, αλλά εκεί ανακάλυψε η παρέα μας ότι η μπύρα είναι φθηνή και ο κόσμος δεν χρειάζεται να δουλέψει ένα μεροκάματο για να πάει να πιει το ποτό του σε μπυραρία όπως στην Ελλάδα.

Στο ξενοδοχείο που μείναμε, μας έδωσαν χάρτες και μας πληροφόρησαν για τα σημαντικά δρώμενα και αξιοθέατα πάντα με το χαμόγελο, ενώ ποτέ δεν αρνήθηκαν να απαντήσουν στις ερωτήσεις μας. Επειδή δεν γνωρίζαμε καλά τη γλώσσα τους, μας μίλησαν στα Αγγλικά, και ό,τι δεν ήξεραν με βεβαιότητα, το επιβεβαίωναν με άλλους ντόπιους.

Όταν πήγαμε να αγοράσουμε σοκολάτες, -γιατί μας αρέσουν και εδώ που τα λέμε σε ποιον δεν αρέσουν- μας έδωσαν πρώτα να δοκιμάσουμε ένα γλυκό κέρασμα και μετά, με ένα χαμόγελο, μας ευχαρίστησαν που τους προτιμήσαμε για τις αγορές μας.

Κάτω από το γραφικό καμπαναριό, μπαίνοντας στον προθάλαμο της έκθεσης ενημερωθήκαμε από ένα χάρτη για τους εκθέτες, και πήραμε το δωρεάν περιοδικό παρουσίασης του Φεστιβάλ μαζί με το υπόμνημα για τις μπύρες και ξεκινήσαμε να δοκιμάζουμε. Περιμέναμε υπομονετικά τη σειρά μας στα περιπτερά, και ευχαριστηθήκαμε το ποτό μας ανάμεσα σε πολλούς ξένους που σεβόμενοι τους γύρω τους κουβέντιαζαν πολιτισμένα και κυρίως χαμηλόφωνα.

Εκεί η παρέα μας συνάντησε και μια άλλη παρέα, από ένα άλλο ελληνικό χωριό. Όλοι μαζί, τα παιδιά του all4beer και εμείς του GreeksforBeer, ενώσαμε το κέφι μας, τη διάθεση για συζήτηση, την αγάπη μας για τη μπύρα και τις αντιθέσεις που διακρίνει ο ουρανίσκος του καθενός και ήπιαμε στην υγεία μας.

Την επόμενη ημέρα, αφού κάναμε μια βόλτα στην όμορφη πόλη, περάσαμε πάλι από το Φεστιβάλ και δοκιμάσαμε και άλλες μπύρες, αφού τέτοιες καλές ευκαιρίες σπάνια έχουμε την δυνατότητα να εκμεταλλευτούμε. Κάναμε τα ψώνια μας και διαπιστώσαμε ότι οι έμποροι είχαν μεγάλη διάθεση να μας εξυπηρετήσουν και έδειχναν σεβασμό για τα χρήματα που δίναμε για το εμπόρευμα τους.

Επιστρέψαμε στη χώρα μας, με τη χαρά της εμπειρίας και την μελαγχολία για την κατάσταση που θα καλούμασταν ξανά να αντιμετωπίσουμε. Έζησαν όμως όλοι καλά... και εμείς καλύτερα.

Σας φάνηκε σαν παραμύθι;

Η πραγματικότητα πολλές φορές ξεπερνά τη φαντασία, ευτυχώς!

La Guillotine

Ο Φίλος Milton μας έστειλε την άποψη του για την Guillotine. Έχοντας δοκιμάσει την εν λόγω μπύρα σας παραθέτω αυτολεξεί το κείμενο του με μια μόνο παρατήρηση. Αν δοκιμάσεις Milton και δεύτερη στη σειρά θα σε ''χτυπήσει'' για τα καλά στο κεφάλι.

Τύπος (είδος): Tripel – Strong Ale

Αλκοόλ: 8,5%

Ζυθοποιία: Brouwerij Huyghe

Προέλευση: Βέλγιο

Περιεχόμενο: 330 ml

Περιγραφή:

Χρώμα: ξανθιά προς πορτοκαλί, σχεδόν θολή, με τα κομματάκια της μαγιάς να αιωρούνται σχεδόν ακίνητα, σα να βρίσκονται στο διάστημα.

Αφρός: λευκός πλούσιος και πυκνός στην αρχή, που πάντα καλύπτει τη μπύρα με μερικά χιλιοστά.

Άρωμα: βύνη, μέλι, μανταρίνι, μπανάνα, στάχυ.

Γεύση: εσπεριδοειδή (καθόλου ξινά θα ‘λεγα), υποψία άλλων φρούτων όπως αχλάδι, μήλο, λυκίσκος.

Επίγευση: φρούτα και στο τελείωμα λυκίσκος.

Website: www.delirium.be

Δεν επαληθεύει την ονομασία της η “Λαιμητόμος” (La Guillotine) αφού σε προδιαθέτει για μια μπύρα δυναμίτη, που όταν την πιεις θα σου “πάρει το κεφάλι” … ή μια μπύρα αμαρτία τόσο δυνατή που σε στέλνει στη λαιμητόμο … ή μια μπύρα επανάσταση, δυναμική, που αν σε πιάσουν να την πίνεις θα καταλήξεις σε αποκεφαλισμό.

Στην πραγματικότητα όμως είναι μια συνηθισμένη triple fermentation μπύρα, με όλα τα προνόμια της Βελγικής σχολής … μια αρκετά καλή μπύρα που σας προτείνω να την δοκιμάσετε όλοι, αλλά δύσκολα μπορεί να πάρει πάνω από 7 βαθμούς αξιολόγησης.

Με το που την ανοίγεις σε εντυπωσιάζει το πολύπλοκο αλλά όχι πολύ δυνατό άρωμά της … ενώ όταν την πίνεις μαζί με τα φρούτα είναι εμφανής ο λυκίσκος σε γεύση και επίγευση και έχεις την αίσθηση ότι μια ελαφριά πικράδα προσπαθεί να καλύψει κάτι αμυδρά γλυκό … ενώ το 8,5% αλκοόλ κάνει αισθητή την παρουσία του.

Συνοδεύεται από εκλεκτούς ξηρούς καρπούς ή πίνεται μόνη της … δεν πάει με φαγητό. Στους 8 με 10°C είναι ιδανική.

Milton Βαθμολογία στο Είδος: 6,8 (είναι η βαθμολογία που της δίνω με κλίμακα από το 1 έως το 10 σε σχέση με ίδιου τύπου μπύρες – φυσικά είναι υποκειμενική).

Milton Βαθμολογία στο Είδος:

ΕΜΦΑΝΙΣΗ (5): 4/5

ΑΡΩΜΑ (15): 10/15

ΓΕΥΣΗ (50): 34/50

ΕΠΙΓΕΥΣΗ (25): 15/25

ΑΙΣΘΗΣΗ / ΠΙΟΜΑ (5): 5/5

ΤΕΛΙΚΟΣ ΒΑΘΜΟΣ = 3,4

(είναι η βαθμολογία που της δίνω με άριστα το 5 και κλίμακα επί της 100 σε σχέση με ίδιου τύπου μπύρες – φυσικά είναι υποκειμενική.

ΤΥΠΟΣ = (Εμφάνιση+Άρωμα+Γεύση+Επίγευση+Αίσθηση) : 20 = Τελικός Βαθμός).

Zeos Black Mak: Το καμάρι του Ελληνισμού

Oμολογώ ότι η περιπέτεια της ZEOS Black Mak ξεκινάει από το κατάστημα που την αγοράζει κανείς. Γιατί όταν δίνεις 2,60 (!) στο Beer Factory για ελληνική μπύρα, περιμένεις να δεις λιγότερη πατριδοκαπηλία και περισσότερο gourmet παρουσιαστικό με βαρύγδουπες δηλώσεις περί μικροζυθοποιών ή άλλων αστικών προδιαγραφών.

Παρακάμπτω την ελληνική σημαία που δεσπόζει στην ετικέτα και στεκόμαι στο «ΟΠΑ» που αναγράφεται στο καπάκι. Στην αρχή νόμιζα ότι είναι τα αρχικά της εταιρείας, ωστόσο γρήγορα κατάλαβα ότι πρόκειται για το γνωστό ελληνικότατο επιφώνημα, που παραπέμπει λίγο σε Ζορμπά, συρτάκι ή κάτι παρεμφερές.

Δεν άργησα να διασταυρώσω ότι αυτό το πάντρεμα λεβεντιάς και μπύρας έχει ομογενειακή προέλευση. Προτείνω λοιπόν στην επόμενη μπύρα να μπει ο γνωστός σάτυρος σε στύση και η φράση greek kamaki, που αποτελούν και αυτό αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής εξαγόμενης κουλτούρας. Το φλορέ τουριστικό σύνθημα «Explore your senses in Greece» του Άρη του Σπηλιωτόπουλου είναι πασέ και δεν ταιριάζει στην μπύρα μας.

Ας πάμε όμως στην ουσία, στο περιεχόμενο της φιάλης. Μαύρη -στην περιγραφή της αναφέρεται ως «black», λέξη που με δυσκολία συναντάμε ως επίθετο για μπύρα ακόμη και στον αγγλοσαξωνικό κόσμο-, σχετικά δυνατή, αλλά όχι weiss, όπως γράφει σωστά ο φίλος Μilton στο all4beer.

Ωστόσο, εγώ δεν θα την κατέτασσα στις schwartz γιατί αυτό που κυριαρχεί είναι το καπνιστό άρωμα. Μπορεί η μυρωδιά να είναι μια σκάλα χαμηλότερη από τη Schlenkerla, και πάλι όμως είναι δυνατή.

Δεν είναι βαρετή μπύρα, ούτε και αδιάφορη. Κατεβαίνει σιγά αλλά σταθερά, πίνεται με παρέα και αφήνει συμπαθητικό τελείωμα. Το περιεχόμενο μοιάζει σίγουρα πιο ισορροπημένο από το περίβλημα.

Βεβαίως στους χαλεπούς καιρούς της οικονομικής κρίσης προτιμώ να διαθέσω τα 2,60 μου αλλού. (Την πολύ καλή Ρεθυμνιακή λ.χ. τη βρίσκεις φτηνότερη ακόμη και στους γκουρμέ απατεώνες του Κολωνακίου).

Επιπλέον, είναι λίγο δύσκολο να αντιπαρέλθω αυτό που γράφει πολύ κομψά ο Milton ότι «του θυμίζει Ελληνικό Στρατό».

Από την άλλη η υποσημείωση της εταιρείας που αναφέρει πάνω - κάτω ότι "εμείς φτιάχνουμε τη δική μας συνταγή και δεν μιμούμαστε τους ξένους" με βρίσκει σύμφωνο. Δεν υπάρχει λόγος να αντιγράφουμε τους Δυτικούς, ας δοκιμάσουμε τι βγάζει το δικό μας καζάνι, δεν είναι κακό.

Εν τέλει, εγώ θα έλεγα ότι αυτό το συμπαθητικό περιεχόμενο θα μπορούσε να γίνει η μπύρα του λαού. Ωστόσο, με αυτό το περιτύλιγμα μπορεί να γίνει μόνο η μπύρα του ΛΑΟΣ.

Σημείωση: Πέταξα κατά λάθος το μεταμοντέρνο μπουκάλι της ΖΕΟS, οπότε δεν παίζει φωτογραφία. Για τη φώτο, αλλά και την άποψη του συντρόφου Milton και της παρέας του μπορείτε να κλικάρετε εδώ.

Έξι μπίρες την ημέρα κάνουν καλό στην καρδιά!

Το ότι η μπύρα κάνει καλό το ξέρουμε χρόνια, όπως φαίνεται όμως πλέον υπάρχουν και στοιχεία που το αποδεικνύουν. Διάβαστε μέσω του link από τα NEΑ On-line σήμερα....http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4546969&ct=2

Η ελληνική μπύρα επιστρατεύει τα μεγάλα μέσα

Δεν φτάνει μόνο να έχεις καλή μπύρα, χρειάζεσαι και το κατάλληλο μάρκετινγκ.
Η ΖΕΟΣ χρησιμοποιεί ένα πυρηνικό όπλο του μπυρομάρκετινγκ, εγκαινιάζοντας μία νέα εποχή.
Αφήστε τα φλωρογαλλικά, τους μοναχούς και όλα τα φιλοαστικά τρικ που σας σερβίρουν οι Βέλγοι και επιστρέψτε στις ρίζες σας...

http://www.youtube.com/watch?v=9KPrx0Mhgpw